d

The Point Newsletter

Sed ut perspiciatis unde omnis iste natus error.

Follow Point

Begin typing your search above and press return to search. Press Esc to cancel.
joana slika

Матурантски крстопат

Јоана Тренеска, матурантка во „Орце Николов“ Скопје

На матурантиве веќе не е во мода да им се постави прашањето: “Што сакаш да бидеш кога ќе пораснеш?”, туку директива се оди на: “Тука или странство?” Ако одговориш УКИМ, следува кисела фаца и нажалени очи велејќи: “Се гледаме на каса во некој супермаркет”. А ако спомнеш некоја некоја друга држава, било која, дали Германија дали Катар исто е, и некое фенси универзитетско име, добиваш воодушевени, занесни погледи.

Во целиот хаос, едно нешто ги опфаќа сите овие средношколци. Демотивација. Напорни вести, интервјуа, дебати од комшиии, политичари, родители и професори кои ја цицаат енергијата на младиот човек. Секој ја раскажува својата несреќна судбина. Има онакви што само кукаат и го завршуваат “возвишениот говор” со “тоа е што е”. А има и такви што перат мозоци, но тие мислат дека подучуваат, а последен пат кога самите читнале нешто освен списание билe лектирите до четврто одделение. Ги раcкажуваат своите тажни искуства со доброофромени комплекси и тие се врпочем, емпиристи. Сознанието доаѓа од искуството. Како ни било нам,така ќе ви биде и вам, евентуално и бетер. Ја поседуваат таа ароганција да изиграваат Баба Ванѓа или Нострадамус, да предвидуваат што ќе биде за 10 години и да омаловажат студент што сака да студира Право. Кој од кој полош. Така ученикот, кој уште не излегол од пубертет, уште не знае како да плаќа сметки и му е незгодно да закаже преглед, веќе прави планови за самски живот во странство. А тие што ќе останат пак, 4 години ги поминуваат во читална, учат за испити, колоквиуми и други чудесии, и во целиот тој процес, имаат грч во стомакот дека сѐ што им кажале постариве, почитувани злопамтила ќе се исполни. Впрочем, ваков грч имаат сите. И оние што веќе се спакувани за на запад со градите напред, и оние смртници што остануваат.

Младината не е веќе она што беше. Најубавите години во животот ги поминуваат тензично и со грижа на совест. Одвреме навреме одат на пуш пауза или во Маракана на некое добро музиче, но тензијата си ја носат в џеб секаде. “Искусните” им дишат во врат на прерано созреаните. Ни ги отвораат очите, а не се свесни дека тие одамна ослепиле. Несвесно претвораат енергични невини души во мизерни рамнодушници. Светот на младите останува? Не е точно. Сега е златната ера на пензионери и “интелектуалци”. Кои сме ние за да го ускратиме тоа задоволство? Ние сме никој и ништо. Недорасната дечурлама, што бледо ќе гледа од страна, со истиот тој грч во стомакот.